Plof! Of het relaas van een eindeloze metamorfose

15-12-2014, 13:20

Tijdens de gemeentelijke vrijwilligersavond werd een gedicht voorgelezen door Herman Posthumus Meyjes, stadsdichter 2013-2015. Het gedicht is door hem geschreven ter gelegenheid van de vrijwilligersavond in de Deventer Schouwburg.

 

 

Soms hoor ik weleens een doffe plof
en dan denk ik: 'is dat hem nou,
de plof, de knal, de beving en de dreun,
de schok, de krach, de grote zucht,
waarmee alles om ons heen
ineen zal zijgen, wanneer vrijwilligers
hun werk neerleggen en zouden besluiten
morgen thuis te blijven
en niet langer te verrijzen
uit de stoel die hun alreeds
vermoeide leden ondersteunt?
Is dat hem nou?’
Maar neen, iets anders is geploft.
Ik hoor wel de stad die zucht en kreunt,
maar het is geklaag, gekerm, geween
uit anderen, meest boekhoudkundige hoofde.

Want in spin, de bocht gaat in,
en uit spuit de bocht gaat uit,
en de vrijwilliger is er van ’t einde tot ’t begin,
of andersom komt het zo uit.

Onderwijl verandert
de stadsgids in de mantelzorger,
de sportveldlijnentrekker
in de eenzaamheidsbestrijder,
de wensenvervuller in de vuilnisbuitenzetter,
en de kinderbegeleidster
in de klaar-over, de lees- en fietsdocent,
in de opvanger en ondersteuner van
daklozen en gestruikelden,
de boodschappendoener
in de klusjesman of – vrouw
waar de behoevende om vraagt,
de ruggenkrabber in de gezelligheidsleverancier,
de maatschappelijke stagist
in de lampenverwisselaar, de kokkin,
in de deler in rouw en vreugde –
zij allen zijn reeds onderweg,
ter vervulling van ’t het beloofde,
én vanwege de innerlijke drang
die hen naar buiten jaagt.

Want in spin, de bocht gaat in,
en uit spuit de bocht gaat uit,
en de vrijwilliger is er van ’t einde tot ’t begin,
of andersom komt het zo uit.

Deventer,


Herman Posthumus Meyes,
Stadsdichter 2013-2015